Dag 4 en 5 Can Tho

Dag 4 en 5 Can Tho (zondag 21 juli en maandag 22 juli)

Maar even 2 dagen in 1 keer. Het kost zoveel tijd en schrijven kan alleen in de verloren uurtjes die we natuurlijk zo min mogelijk willen! Nu even een korte blog over zondag en maandag.

Zondag vertrokken we op tijd richting het busstation waar we in alle gekte de Vu Linh maatschappij moesten vinden. En alle andere aanbieders willen natuurlijk het liefst dat je bij hun boekt. Gelukkig uiteindelijk de goede gevonden. Het was een kleine limousine-bus (klinkt deftiger dan het is hoor) en waren ruim 3 uur (denk ik). Onderweg nog een drankje gedaan. 

We logeerden in Boutique lodge Can Tho homestay. Onze gastheer kwam ons ophalen met de auto, maar het laatste stukje moesten we, met bepakking, achterop de scooter. De weg langs de rivier is 2 maanden geleden volledig verzakt, daar kan voorlopig geen auto meer door (zie ook de video).

Daar aangekomen kregen we heerlijke bruchetta en fruit. Onze gastheer Thuan is ongelofelijk aardig. Hij probeert alles te doen om het zijn gasten naar de zin te maken.

Om 16.00 uur bleek het prachtig weer te zijn, perfect voor de zonsondergang tour met Thuan. Het was fantastisch. De rivieren/kanalen zijn behoorlijk vervuild. Mensen gooien er hun afval in, maar wassen, zwemmen en doen hun was in het water. Iemand gooit plastic tasjes (echt 5-6 stuks) of een vieze luier in het water en 30 meter is er iemand aan het badderen. Het is voor de mensen goedkoper om het op deze manier weg te gooien. Het is wat het is en we moeten ‘er maar doorheen kijken’.

We kregen ook een mooi kijkje in het leven langs de rivieren. Iedereen is zeer vriendelijk en kinderen staan langs de kant of in het water te roepen en zwaaien. Echt bijzonder.

Na de boottocht en de prachtige zonsondergang hebben we heerlijk gegeten...maar het was zo veel!

Het leuke van homestays is dat je vaak ook met andere gasten aan tafel zit. We hebben gezellig zitten kletsen met een Frans stel en een Oostenrijker met zijn Vietnamese vrouw.

Maandag moesten we weer heel vroeg op. Een eventuele jetlag heeft geen kans gehad. Tot nu toe moesten we alle dagen tussen 5.30 en 6.00 uur op staan en ook vandaag ging de wekker om 5.15 uur. We gingen naar de markt. Eerst de drijvende markt (fruit en groenten, soort groothandels) en vervolgens de markt op het platte land (alles). De verkopers op de boten wonen er op en op de boeg zit een stok met wat ze verkopen. Het was een bijzondere ervaring. We hebben ook ontbeten op de boot.

Vervolgens hebben we een rice-noodlefabriekje bezocht. Onze Thuan kon het allemaal goed vertellen en voordoen. Ik wilde weleens iets proeven wat ik nog niet eerder op had en dat kon daar: gefrituurde kikkerpootjes. Het was heel knapperig, maar geen succes voor mij. Zo’n expeditie Robinson momentje. Maar ik heb hem netjes doorgeslikt. Het smaakte niet echt vies, maar het idee was wel heel vies.

Daarna de markt op. Tuan vroeg wat we ‘s avonds wilden eten en stopte gewoon niet met kopen. Hij vroeg van welk fruit we hielden, ik noemde passievrucht en hij stelde voor eend met passievruchtsaus te maken. Hij bedacht ter plekke gerechten, leek wel. We konden ook slang eten, maar met de kikkerpoten had ik mijn portie wel gehad.

Kikkers (levend) en andere levende dieren waren er ook genoeg. Op de video is dat wel...of eigenlijk juist niet te zien. We konden er natuurlijk niet naar kijken.

Na de markt hadden we een klein uurtje om bij te komen. Harry en ik zijn op de fiets naar de cacaoplantage gereden. Het is niet het seizoen (oktober) maar de eigenaar kon er veel over vertellen en hier en daar groeiden er vruchten aan de boom. We sloten af met een koude chocomel, een blokje chocola en cacao-cider. Het was allemaal lekker en leuk om te zien.

‘s Middags hebben we het even rustig aan gedaan. Harry heeft een sigaartje gerookt en ik ging verder werken aan video’s en blog. Dat lukte tot de man met de hamer op de deur klopte.

Na het middagslaapje en de sigaar hebben we nog een stuk gefietst. Helaas is er (nog) geen leuk fietrondje te maken. Wel zijn we een heel eind gekomen. Ook weer veel leuke kinderen gezien én gesproken. “Hello! What is your name?” En daar stopt het een beetje, maar wel erg leuk. Ze willen het gewoon graag oefenen. Nog nooit meegemaakt, zoveel lieve, enthousiaste mensen. We zijn het niet gewend en wantrouwen mensen snel. Dat gaat er hier langzamerhand wel af. Terwijl we natuurlijk ook ons gezonde verstand blijven gebruiken.

‘s Avonds hebben we weer zeer gezellig gegeten. Wij konden natuurlijk vertellen wat er allemaal op tafel stond. Er was ook nog een Nederlands gezin aangekomen, dus de tafel zat vol. Tuan wilde van de Fransman graag leren hoe hij bananen flambe maakte, dus trokken we met z’n allen naar de buitenkeuken voor de flambe. Tuan wilde natuurlijk zijn eigen flambe ook laten zien en proeven, dus die kregen we ook nog. We groeien echt dicht zo!

In de kamer bleek er een muis, rat of in ieder geval iets met 4 poten en een staart, te huppen. Hoewel het even schrikken was, hebben we hem laten zitten. De volgende morgen echter….toen Harry zijn schoen aan wilde trekken….guess what….jep! Het arme beestje. Harry had zijn schoenen nota bene hoog weggezet.

Maar goed. We hebben er niet slechter door geslapen. Morgen wéér vroeg op: 6.15 uur. Dan vliegen we van Can Tho naar Da Nang, vervolgens met de taxi naar Hoi An, met de speedboat naar Cham Island en met de auto of scooter het laatste stukje naar onze nieuwe homestay. Het zal allemaal in ieder geval wat minder luxe zijn. Ik geloof dat er sowieso geen warm water is.

De video van dag 4 (zondag): Dag 4 Can Tho

De video van dag 5 (maandag): de app waarmee ik de video's maakt, lijkt een beetje gecrasht. Ik hoop dat het snel herstelt! Update: het heeft wat bloed  zweet en vloeken gekost, maar hier is ie dan: Can Tho dag 5 22.7.2019

Een warme groet!

Dag 3 vakantiekilo's

Zaterdag 20 juli 2019 - dag 3

Vakantiekilo's...Dat zijn voor mij altijd kilo's geweest die er in de vakantie vanaf gingen in plaats van erbij. Een mooie meevaller: op vakantie gaan en nog die paar kilo's kwijtraken ook. Ik vrees dat ik er deze vakantie iets minder goed vanaf kom, want dat Vietnamese eten is leeeeeekker! Tenminste, als dat wat we gisteren en vandaag gegeten hebben een goede representatie is van wat we nog gaan krijgen, dan ga ik het zwaar krijgen.

We vandaag moesten vroeg op want om 7.00 uur werden we opgehaald voor een tour naar de Cu Chi tunnels. Leve Tripadvisor, want zo had ik een mooie tour (Les Rives) gevonden. Lekker vroeg én niet in de file met al die andere bussen toeristen (dit is het laagseizoen met 2000 bezoekers per dag), maar met een boot. Hoewel we nog ontbeten hadden, kregen we ook aan boord een klein ontbijt. Een gezellig groepje van 9 volwassenen en 6 kinderen. Ook onderweg kregen we uitleg over wat er aan de oevers te zien was. 

Het terrein van de tunnels was mooi opgezet en er werd overal uitleg gegeven. Uiteraard ook nog zelf door een tunnel gekropen die tourist-proof was. Een stuk hoger en breder dan de originele tunnels, dat dan weer wel. Een netwerk van 200-300 km tunnels inclusief grotere ruimtes om te slapen, koken, medische verzorging etc. Dat koken was ook nog wel een dingetje, want waar rook was, zaten de Noord-Vietnamezen, rebellen of Vietcong. Ze hadden beperkte middelen maar waren ontzettend slim! Zelfs sandalen werden aan de onderkant bewerkt, zodat de Amerikanen en het ZV-leger niet kon zien welke kant de afdrukken opgelopen waren (of waar ze vandaan kwamen). Hun zicht in de tunnels was slecht (ze hadden alleen olielampjes), maar hun gehoor én reuk was daardoor des te beter ontwikkeld. Daarnaast hadden ze allerlei andere trucs om de vijand af te weren. Want je grote kwetsbaarheid onder de grond moet je natuurlijk op alle mogelijke manieren zo klein mogelijk maken.

Kortom, een indrukwekkend gebeuren. De documentaire Vietnamwar op Netflix hadden we thuis al gezien, waardoor informatie nog beter op zijn plek viel. Onze jonge gids voelde zich vrij genoeg om zijn eigen ideeën te delen, wat volgens mij best bijzonder is voor een socialistisch land. Ook hij had stukjes van de docu gezien, hoewel het eigenlijk niet toegestaan is.

De lunch was ook weer zeer goed. Ook weer zo leuk aan het reizen is het ontmoeten van mensen. Dit keer zaten we aan tafel met een gezin uit Nieuw Zeeland en een Amerikaan. Erg gezellig!

Terug in HCMC zijn we naar het herenigingspaleis geweest, dat gisteren al gesloten was. Toch wel bijzonder dat ze alles in stand hebben gehouden, omdat het een stukje van de geschiedenis van Zuid-Vietnam en zijn president(en) toont. Het paleis, in de jaren '60 is gebouwd en heeft een echte retro-look, zowel van binnen als van buiten. Het oorspronkelijke Franse paleis was te zwaar beschadigd  dat er nieuwbouw moest komen.

Een gigantische bunker ook onder de grond. Interessant om gezien te hebben.

Na het paleis zijn we naar de Ben Tanh markt geweest, een overdekte markt zoals je die in steden over de hele wereld hebt, heel leuk dus. Veel ‘Madam what are you looking for?’ We loekten eigenlijk voor lakenzakken, maar deze waren alleen in satijnen uitvoering. Dat lijkt me niet lekker liggen, dus we hopen ze niet nodig te hebben. Verder hebben we nog een t-shirt voor Harry gekocht.

Ons hotel heeft iedere middag een afternoon-tea. Die hebben we vandaag maar wel even meegepakt.

Een uurtje in de jacuzzi op het dak gezeten en wederom een leuk gesprek gehad met een Deens gezin die hun Vietnam-avontuur van noord naar zuid hebben gedaan. 

Vervolgens ook weer lekker en leuk gegeten bij Barbeque garden. Je zoekt je barbeque-dingen uit op de kaart en op een hete plaat midden op de tafel maak je je vlees klaar. Af en toe wordt de plaat omgewisseld, om de walm tegen te gaan. Een succes!

Harry wilde nog even naar een sigarenlounge en ik wilde in het hotel aan de blog werken, dus we splitsten even op. Harry was echter al snel ook weer in het hotel en mijn ogen vielen al heel snel dicht. Daarom schrijf ik deze blog een dagje later, in de bus op weg naar Can Tho. Op naar een nieuw avontuur.

De link naar de video van vandaag: Vietnnam HCMC Dag 3 20.7.2019

Een warme groet!